บทที่ 12 บทที่ 11 ข้อแลกเปลี่ยน
บทที่ 11 ข้อแลกเปลี่ยน
ร่างสูงของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยทำให้อริษานึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาจับมือเธอกุมมือและใช้ปลายนิ้วไล่วนเล่นอยู่บนหลังมือบางมันทำให้เธออยากร้องไห้กับความอบอุ่นที่เขาแสดงออกกับเธอในตอนนี้ แต่สิ่งที่เขาพูดมันทำให้เธอร้องไห้ไม่ออก
“ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจจนเป็นลม”
“..........”
“ริษา...ถ้าคุณไม่พร้อมผมจะไม่บังคับคุณ”
“ริษาจะลาออกค่ะ”
“ได้ งั้นลาออกไปเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกอย่างเดียว” อริษากัดริมฝีปากแน่นกระบอกตาเธอร้อนผ่าว และมือของเขาก็เอื้อมมือแกะปากเธอออกเพราะกลัวปากกระจุ๋มกระจิ๋มนั่นจะเลือดออก
“ไม่ใช่ลูกคุณกันต์ค่ะ คืนนั้น ฮึกก ริษาเมาเอง”
“ผมผิดเองริษา ผมผิดเองนะ คุณอย่าร้องไห้อีกเลย” มือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้าเซียวไร้สีเลือดลูบไล้ราวกับปลอบประโลม แต่ยิ่งทำเช่นนั้นอริษาก็ยิ่งร้องไห้ออกมาไม่หยุด
“ริษากินยาคุม ฮึกก ริษากินยาคุมแล้วค่ะ” เธออธิบายพูดจนปากคอสั่นไปหมด กุณณกันต์สงสารหญิงสาวจับใจ สงสารมากแต่ทำอะไรไม่ได้เลย
“โอเค ทุกอย่างมันจะโอเค ทันทีที่คุณออกจากโรงพยาบาลเราจะไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน แล้วผมจะไปคุยกันพ่อคุณด้วยตัวเอง”
อริษาผละออกจากอ้อมกอดชายหนุ่มราวกับแตะต้องของร้อน เธอเม้มริมฝีปากและร้องไห้ออกมาราวกับโลกจะถล่มทลาย กุณณกันต์ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ถอยห่างออกมาเพราะไม่รู้จะกอดปลอบเธออย่างไร
สุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ไม่คิดว่าจะเข้ามาช่วยเหลือเขาในเวลานี้ท่านก็รู้เรื่องจนได้! มารดาของกุณณกันต์ คุณกุณณนาท!
“ริษาไม่ได้ตั้งใจ ฮึกก ริษาไม่ได้จะจับคุณกันต์นะคะ” คนท้องอ่อนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเธอร้องห่มร้องไห้ยกนิ้วสาบานยืนยันว่าไม่คิดจะจับประธานใหญ่แห่งปุณณวลี
“ริษาไม่เอาคุณกันต์อยู่แล้ว ริษาไม่ชอบคุณกันต์ด้วย คุณท่าน ฮึกก ริษาไม่อยากแต่งงานกับคุณกันต์ค่ะ” กุณณกันต์ขบกรามดังกรอดมองมารดาที่กลั้นขำทั้งที่ตอนนี้มันใช่เวลาที่แม่จะมาทับถมเขาไหม!
“ริษาไม่แต่งงาน ไม่อยากแต่งงานกับคุณกันต์ ฮึกก”
กุณณกันต์หันหน้าเข้ากำแพงและหลับตาลง ต่างกับมารดาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะทำหน้าเช่นไรที่มีผู้หญิงมาปฏิเสธผู้ชายที่เพียบพร้อมเช่นลูกชายเธอทั้งที่ ‘ลูก’ ก็ยังคาท้องอยู่แบบนี้
หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงได้ดีใจไปสามบ้านแปดบ้านแล้วที่ได้ตั้งท้องกับลูกชายเธอ...
“หนูริษาใจเย็น ๆ ก่อนนะลูก คือพี่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น” คนเป็นแม่เหลือบตามองพ่อลูกชายตัวดีที่จ้องมอง ‘เมีย’ ด้วยสายตาที่หากจับอริษาฟาดก้นได้คงจะทำไปแล้ว
“ริษาไม่แต่ง คุณท่านริษาไม่แต่งงานกับคุณกันต์” กุณณกันต์ทนฟังไม่ได้เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกนอกห้องพักไป
ชายหนุ่มแทบจะเอาหัวกระแทกกำแพงเพื่อเรียกคืนสติในตอนนี้ เขาไม่เคยรู้สึกเสียเซลฟ์แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ผู้หญิงทั้งโลกวิ่งตามเขาเหมือนพวกหมาป่าล่าเนื้อ แต่อริษากับโวยวายบอกว่าไม่มีวันจะแต่งงานกับเขา!! แล้วจะไม่ให้เขาบ้าได้ยังไง!!
“ไงพ่อสมภารอิ่มหมีพีมันเลยไหมลูกชายแสนดีของแม่”
“ถ้าแม่จะมาซ้ำเติมผมก็อย่าพูดเลยครับ ตอนนี้หัวผมจะระเบิดอยู่แล้ว”
“แล้วจะเอายังไง”
“ผมต้องถามแม่สิว่าริษาจะเอายังไง ผมรับผิดชอบอยู่แล้วแต่เธอจะยอมหรือเปล่านี่สิครับ”
“ไม่ยอม เธอบอกว่าจะให้เป็นแค่พ่อของลูก” กุณณกันต์ถอนหายใจและใช้นิ้วคลึงหัวตา
“แม่ก็เห็นว่าดีนะ ตอนนี้ก็แบบนี้ไปก่อน น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขว้าง เดี๋ยวจะเตลิด”
“แต่เธอจะลาออกจะหอบลูกหนีแม่จะให้ผมใจเย็นยังไง”
“ไม่ออกแล้ว แค่อย่าพูดว่าพ่อของลูกเป็นใคร ทำตัวเฉย ๆ เป็นเจ้านายต่อไปเวลาอยู่ที่ทำงาน” กุณณกันต์หันหน้าไปมองมารดา เขาหัวร้อนจนอยากจะเข้าไปเขย่าแม่ของลูกมากว่าคิดกับเขาเช่นนี้เองรึ!
“หรือแกนึกจะหิวโหยขึ้นมาอยากจะแทะเล็มหนูริษาอีก น้อย ๆ หน่อยตากันต์แววตาแกมันแวววับเหมือนคนที่รอคอยวันนี้! ให้ตายเถอะ! ฉันคิดไว้อยู่แล้ว!” คนเป็นแม่ตีผลัวะเข้าที่ท่อนแขนแกร่ง และยิ่งลูกชายไม่เถียงเลยสักคำท่านก็ได้แต่ร้องวี้ดอยู่ในใจ
“ผมตกลง เราจะเป็นเจ้านายลูกน้องเหมือนเดิม จะไม่มีใครพูดเรื่องพ่อของลูกในท้องอริษาที่ทำงานแน่นอนผมรับปาก” มารดาของกุณณกันต์พยักหน้าอย่างโล่งใจที่ลูกชายยอมแต่โดยดี
“แต่ผมมีข้อแม้ หากไม่ใช่ในเวลางานอริษาต้องอยู่กินฉันท์ผัวเมียภรรยากับผม ถ้าไม่ผมจะประกาศให้ทั้งโลกรู้ไปเลยว่าเธอท้องกับผม”
“ตากันต์!”
“ฝากไปบอกเธอด้วยว่าถ้าอยากจะลองดีกับผมก็ได้ เธอรู้ดีว่าผมเป็นคนยังไง”
